9 oktober 2017 

​‘Tringgg!’ belt aan bij mensen die huren van Woonbedrijf. Zonder aankondiging gaan we op zoek naar een mooi verhaal. Deze keer belden we aan in de buurt Limbeek  in Woensel Zuid waar we kennismaken met Inge Kězěr en John Wijnand.

 

“Ga maar naar Inge”

 

De deur blijft gesloten als we aanbellen op de Carry Pothuis-Smitstraat. Maar net als we bij de buren willen aankloppen, komen Inge Kézér en haar dochters thuis. “Tuurlijk mogen jullie binnenkomen”, zegt Inge. Als we er maar voor zorgen dat de poesjes niet naar buiten glippen.

 

“Waar komt die opvallende achternaam vandaan?”, vallen we met de deur in huis. “Uit Hongarije. Mijn opa komt ervandaan. Hij is vroeger op negenjarige leeftijd op de trein gezet door zijn familie. Zomaar, zonder reden. Hij is in Vorstenbosch terechtgekomen en daar grootgebracht. Mijn nichtje schrijft er nu een boek over."

 

 

 

Heftig, vinden we. Al sluit het toevallig mooi aan op het verhaal dat Inge vertelt over haar werk en de buurt. “Ik ben woonbegeleidster op een gesloten afdeling van een zorginstelling. Het is fijn om aandacht te kunnen geven aan mensen die het nodig hebben. Zo werkt het hier in de straat ook een beetje. “Ga maar naar Inge voor een praatje”, zeggen we wel eens tegen elkaar.”

 


Lekker latten

Iedereen in Limbeek kent de Metiuslaan, met de hoge bomen en woningen met opvallende buitentrappen. In de deuropening staat John Wijnand z’n bezoek uit te zwaaien. We hoeven dus niet aan te bellen.

 

Eenmaal binnen gaat het gesprek al snel over Suriname. Over Paramaribo, waar John geboren is en tot zijn twintigste woonde. Toch was er geen ‘cultuurshock’ toen hij naar Nederland kwam. John: “Het onderwijs in Paramaribo was helemaal gericht op Nederland. Ik was goed voorbereid.” Al snel ging John aan de slag als kantoormedewerker bij het Ziekenfonds in Den Haag.

 


 

“Toen ik een relatie kreeg, koos ik voor Eindhoven. Mijn vrouw en ik zijn nog steeds samen, maar wonen niet bij elkaar. We ‘latten’ al jaren, lekker modern”, lacht John.

 

Schuin tegenover de woning ligt de Philipsspeeltuin. Een plek waar John al tientallen jaren als vrijwilliger werkt. “Veel kinderen uit deze buurt heb ik daar groot zien worden. Tegenwoordig kom ik ze tegen in het stadion van PSV, waar ik als steward werk. Je hoort wel eens verhalen over voetbalhooligans en zo. Nou, bij mij gebeurt er nooit iets. Gewoon een kwestie van rustig blijven.”

 


comments powered by Disqus