19 december 2016

"Iedereen in Strijp kende de winkel van ‘De Pollekes’."

Op de Frederiklaan, in Philipsdorp, zat 45 jaar lang een postzegelwinkel. Het was niet zomaar een zaak: zo’n beetje het hele elftal van PSV kwam er over de vloer. De vroegere eigenaars van de winkel, meneer en mevrouw Van de Pol, halen herinneringen op aan een bijzondere tijd.

 

Zak oud papier

Meneer en mevrouw Van de Pol (85 en 74 jaar oud!) zijn niet zo van ‘duur gedoe’. “Zeg maar gewoon Arie en Ali hoor!”

 

Hoeveel postzegels hebben zij de afgelopen 45 jaar verkocht? “Een paar miljoen”, meent Ali. “We maakten een tijdje postzegelpakketten in de tuin. Dan gingen er honderden tegelijk in een teil om ze los te weken. Dan stond de boel vol met zakken en dozen. “Ons mam maak je het gelukkigst met een zak oud papier”, hebben de kinderen voor de grap wel eens geroepen.”

 

Ali: “We hebben niet veel postzegels overgehouden na de opheffingsuitverkoop. Toen we besloten te stoppen met de winkel, was de hele boel in een paar weken weg!”

 

 

 

Voormalig Etos-pand

“De liefde voor de postzegels komt bij Ali vandaan”, zegt Arie. “Zij was altijd bezig met verzamelen. Ik werkte bij Philips en moest ook op zondag werken. Maar ik ging op zondag liever handelen, op markten, beurzen en braderieën. Dan verdiende ik tenminste echt wat. Dus toen heb ik tegen Philips gezegd: “Ik kom niet meer.” "

 

De postzegelhandel startte in de garage van het echtpaar, begin jaren ’70. Na enkele weken vertrok de winkel naar Vaartbroek en anderhalf jaar later gingen ze naar het winkelpand op de Frederiklaan. Dat is nu nog steeds van Woonbedrijf.

 

Ali: “Het was het pand van de Etos en daar werkte ik vroeger zelf. Ik wist als kleine meid al dat ik in een winkel wilde werken. Service geven aan klanten, voor klanten klaarstaan, dat is het mooiste wat er is. Door tegenover het PSV-stadion onze eigen postzegelwinkel te hebben, in de oude Etos-winkel, kwamen er twee dromen tegelijkertijd uit."

 

PSV over de vloer

Iedereen in Strijp kende de winkel van ‘De Pollekes’, stelt Arie. “Mensen kwamen bij ons voor postzegels, munten, medailles, Flippo-albums, koffie en een praatje. We waren een echte buurtwinkel. We hebben mensen uit het hele land over de vloer gehad. Sowieso het halve PSV-elftal, want die voetballers waren altijd op zoek naar handel”, lacht Ali.

 

 

 

 

Haarlak naast de toonbank

Ali: “We hebben jammer genoeg ook gevaarlijke lui binnen gehad. Een van de overvallers hebben we eigenhandig naar buiten gewerkt. Aan die flauwekul doen wij niet mee. Ik had altijd een stok en een bus haarlak bij de hand. Want pepperspray mag niet, maar haarlak wel.”

 

De zoveelste overval zette Ali en Arie wel aan het denken. Ook hun kinderen vonden het mooi geweest met de winkel. Daar kwam bij dat Ali het laatste jaar elke dag met de bus vanuit Woensel op en neer moest naar Strijp, omdat Arie niet meer kon autorijden. Hoog tijd om met pensioen te gaan dus.

 

Gezellige buurt, mooie mensen

Terwijl het ene na het andere fotoalbum op tafel komt en de herinneringen bovendrijven, laat Ali weten dat ze opgelucht is. “Ik vond het eerst verschrikkelijk om te stoppen. Die winkel was ons leven. Maar nu heb ik er vrede mee. We hebben een prachtige tijd gehad, in een gezellige buurt met mooie mensen”, besluit Ali.

 

Dan komt er toch nog een anekdote.

 

In Köningswinter liepen ze eens tegen een postzegelwinkel aan: “Haben Sie auch postzegels aus Holland?”, vroegen wij. Arie kreeg een album waar een hoop rommel in leek te zitten. Hij gaf er een kwartje voor. Bleek er voor 500 gulden aan zeldzame zegels in te zitten. Typisch Arie, altijd oog voor goede handel”, lacht Ali.

 


 

comments powered by Disqus