De komende tijd wil ik u aan de hand van wisselende onderwerpen meenemen naar een kruispunt. Want we staan als woningcorporatie op een kruispunt van wegen. Maar iedereen, met name de politiek, ziet slechts een rechte weg. Het kruispunt biedt keuzes met betrekking tot toekomstige richtingen: die van het doorontwikkelen van de corporatie tot een echte onderneming, óf het terugontwikkelen van de corporatie naar een taakorganisatie die op begrotingsbasis in een opgave voorziet.

 

“Service for the poor inevitability becomes poor service”

“Service for the poor inevitability becomes poor service”. Deze quote is afkomstig van Simon Dow, bestuurder van de corporatie The Guiness Trust en dient gezien te worden in de context van de Britse woningmarkt. In Groot-Brittannië en andere landen waar sociale volkshuisvesting zich beperkt tot de absolute onderkant van de markt, is de kwaliteit in onze ogen zeer slecht en is sprake van een hoge mate van segregatie. En uiteindelijk leidt dit tot een veel kostbaarder systeem van volkshuisvesting dan wij in Nederland kennen.

 

Parallellen

Aan de hand van het Britse voorbeeld kunnen we parallellen trekken naar de huidige situatie in Nederland. De crisis, een overheid in geldnood, dramatische Vestia-achtige incidenten en een parlementaire enquête vormen daarbij de ingrediënten. PvdA en VVD hebben elkaar gevonden in het standpunt dat sociale huurwoningen beschikbaar moeten zijn en blijven voor de laagste inkomens. En de VVD is van mening dat het overige bezit naar de markt gebracht moet worden.

 

MOE-landers en de allerarmsten

Daar komt bovendien nog een minister van Wonen bij, die een hekel aan woningcorporaties lijkt te hebben en ervan overtuigd is dat de corporaties zich met niets meer moeten bezighouden dan met het beheer van huurwoningen voor de allerarmsten. Leefbaarheidsbevordering in probleemwijken wordt dan de verantwoordelijkheid van de gemeente, en het verbeteren van de vaak dramatische en mensonterende huisvesting van bijvoorbeeld MOE-landers, is in zijn ogen een taak van de markt.

 

Vingers branden

Het valt ernstig te betwijfelen of de gemeente gelegitimeerd is om bepaalde wijken die extra aandacht te geven en in staat is om dat efficiënt te doen. En ik vraag me echt af of particuliere investeerders hun vingers willen branden aan kwaliteitshuisvesting voor arbeidsmigranten met een laag inkomen. De woningcorporatie als taakorganisatie laat dus aan weerskanten, publiek en markt, gaten vallen. Gaten die later, met veel overheidsgeld, weer moeten worden gerepareerd.

 

Einde deel 1: wordt vervolgd......

comments powered by Disqus

Marc Eggermont

Marc Eggermont is ruim 12 jaar algemeen directeur van Woonbedrijf geweest. In deze periode schreef hij regelmatig blogs over de woningmarkt.

close